Het verhaal van Rudi en Franky Poetiray

Wanneer je lijdt aan dementie is de wereld om je heen al ingewikkeld genoeg. Dan ook nog eens uit je vertrouwde omgeving wegmoeten is lastig. Helemaal als je sinds je geboorte samenwoont, zoals Rudi en Franky Poetiray. Na lang wachten werden de broers buren. Een bijzondere kans! 

Franky Poetiray overleed in januari 2026. De familie deelt toch graag het verhaal van de twee broers.  

Altijd samen

De broers Rudi (78) en Franky (85) zijn met hun ouders en zeven broers en zussen opgegroeid in Best. Eén voor één ging iedereen de deur uit, hun ouders overleden en Rudi en Franky bleven in de ouderlijke eengezinswoning waar ze met veel plezier woonden. Op het moment dat er zorg nodig was, nam schoonzus Yvonne (75) de taak van mantelzorger op zich. “Ik had al een heel traject achter de rug met mijn zieke man en je moet wel je weg durven zoeken in ‘zorgland’. Maar het is gelukt. Eerst kwam er twee keer per dag zorg aan huis en later hebben mijn schoonbroers een appartement met zorg kunnen krijgen in hun vertrouwde dorp.”

Het ging niet meer

De broers werden ouder en er kwam dementie in beeld, bij beide broers. Een vreselijke ziekte met veel gevolgen. “Ook voor de veiligheid”, vertelt Yvonne. “Dat was voor mij een van de criteria: zijn ze nog veilig in het appartement en is het ook voor de buren nog oké? Dat is natuurlijk een heel proces geweest. Je wilt ze samenhouden en gelukkig zien, maar er zijn grenzen aan wat je als familie kunt opvangen. Het ging niet meer. Praktisch niet, maar Franky werd ook steeds angstiger. Toen kwam SeniorenPunt in beeld. Ze ondersteunden ons met advies, uitleg en regelmatig contact. Ze waren echt betrokken en hebben heel goed geluisterd naar ons verhaal. Tegelijkertijd waren ze ook realistisch: schrijf de broers overal in, maar reken er niet op dat ze in dezelfde zorginstelling terecht kunnen. Dat was wel even slikken.”

Van huisgenoten naar buren

Door de druk op de zorg in Nederland moest de familie meer dan twee jaar wachten op een geschikte plek. SeniorenPunt dacht gedurende het hele traject actief mee, hield de situatie van de broers nauwlettend in de gaten en was continu actief op zoek naar mogelijkheden en kansen. Toen duidelijk werd dat er twee kamers náást elkaar vrijkwamen in het Eindhovense Peppelrode, was de familie er dan ook meteen bij. Yvonne: “De tranen stroomden over mijn wangen toen ik het telefoontje kreeg. Dit hadden we echt niet durven hopen. Dit is zo uitzonderlijk! Ook de broers zijn heel tevreden. Franky: “Ik voel me hier veilig, als er wat is, is er direct iemand die me helpt. Ook het niet zelf voor mijn eten hoeven zorgen vind ik heerlijk. Ook Rudi is blij: “Peppelrode leek me een hele fijne plek en nu wonen we er zelf. En het grote voordeel van buren zijn: ik heb voor het eerst een televisie voor mij alleen.”

Zoek hulp, blijf goed communiceren en verlies nooit de hoop

Yvonne heeft heel veel geleerd van dit proces. Ten eerste dat je het echt niet alleen hoeft te doen als mantelzorger. “Ik heb heel veel gehad aan de begeleiding van SeniorenPunt en de betrokkenheid van dokters en zorginstellingen. Daarnaast is jouw taak als mantelzorger ook heel waardevol: jij kent je familielid het beste, wat ze wel nog kunnen, wat niet meer gaat. Belangrijke informatie om te delen, al lijkt het nog zo klein soms. Zo weet iedereen precies wat er nodig is.” Tot slot geeft Yvonne mee: “En verlies nooit de hoop op een goede uitkomst. We bleven strijden voor een plek bij elkaar en – tegen alle verwachtingen in – is het ons gegund.”

Heeft u ook hulp of advies nodig? Bel 040 – 220 22 02 of mail naar info@seniorenpunt.nl. We helpen u graag verder!